Steenkool, een interessante geschiedenis

De steenkoolmijnen spelen een belangrijke rol in de geschiedenis van Limburg. In Beringen is het mijnverleden nog steeds sterk aanwezig: de vroegere mijnzetel is haast volledig bewaard en vormt een pareltje van industriële archeologie, de omliggende tuinijken hebben voor een groot deel hun charme en eigenheid bewaard en de vroegere terrils zijn omgetoverd tot wandelgebied. Op het mijnterrein van Beringen is sinds 1986 het Mijnmuseum gevestigd met tal van gevarieerde programma’s voor individuele bezoekers, groepen en scholen.

MijnverledenIn 1901 werd de eerste steenkool uit de Kempische ondergrond gehaald. Na een lange aanloopperiode leidde deze ontdekking tot de oprichting van 7 steenkoolmijnen, Winterslag, Beringen, Eisden, Waterschei, Zwartberg, Zolder en Houthalen. De kolenproductie kende haar hoogtepunt na de tweede wereldoorlog en lag mee aan de basis van de economische ontwikkeling van België. Op het eind van de jaren vijftig moest steenkool evenwel concurrentie dulden van goedkopere energiebronnen. Om de verliezen te beperken fuseerde in 1967 de verschillende mijnen in de ‘NV Kempische Steenkoolmijnen‘, maar de mijnsluitingen waren uiteindelijk onvermijdelijk. De laatste Limburgse steenkool werd op 30 september 1992 in Zolder opgehaald. Vandaag zijn de sporen van het mijnverleden in Beringen nog sterk aanwezig, zowel in Mijnmuseum als in de unieke omgeving van Beringen Mijn.

facebooktwitter